Sinds 1978 staat deze psychiatrische inrichting al leeg, maar wat men binnen aantrof is bizar!

Vandaag de dag betreden veel toeristen het oude ziekenhuis om met eigen ogen te zien hoe het er vroeger aan toe ging. Hoe cruel deze plaats ook was, de foto’s die hier geschoten worden zijn erg adembenemend. Het is moeilijk voor te stellen wat hier in de geschiedenis allemaal gebeurt is. Dat duizenden patiënten over deze trappen gelopen hebben, met de gedachte dat ze waarschijnlijk nooit meer naar huis zouden gaan.


Bron | Andy Schwetz

Het is ook verbazingwekkend hoeveel originele voorwerpen er nog in het gebouw aanwezig zijn. Naast de verschillende badkamers en operatie ruimtes, vind je in verschillende kamers nog ziekenhuisbedden, kleding en rolstoelen die intact zijn.


Bron | Andy Schwetz

Maar sinds de sluiting is het ziekenhuis niet alleen beroemd geworden vanwege de staat waarin het zich nu bevind, maar ook vanwege de “kunst” van Fernando Oreste Nannetti, een patiënt die gevangen zat in de inrichting. Hij sneed 180 meter kunst in een buitenmuur op de binnenplaats en registreerde tijdens zijn vele jaren van ziekenhuisopname een encyclopedie van gevoelens, biografieën en misdaden. Woorden, gedichten en tekeningen werden in het gele gips getekend met de gesp van zijn vest.